Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς
Ήρεμα, όπως έζησε, αποχαιρέτησε τα εγκόσμια ο Νικόλαος Στασινόπουλος (1932–2026), ο ευπατρίδης της Ελληνικής Βιομηχανίας, σε ηλικία 94 ετών, στην αγκαλιά της οικογένειάς του. Απόγονος δύο ενδόξων ριζών της Επανάστασης του 1821 —από την πλευρά του πατέρα του, από την Τεγέα της Αρκαδίας, και από τη μητέρα του, από την προεπαναστατική Αθήνα— ο Νικόλαος Στασινόπουλος συνδύασε αρμονικά την αρκαδική ψυχή με την αθηναϊκή καλλιέργεια.
Νικόλαος Στασινόπουλος.
Ο πατέρας του Μιχαήλ Ν. Στασινόπουλος (1899-1964) του μετέδωσε την αγωνιστικότητα, τον δυναμισμό, την υγιή επιχειρηματική σκέψη, τη φιλοσοφία των αγορών, την οικονομική εξωστρέφεια και τη φιλοπατρία. Η μητέρα του, Μαριάνθη Μουστάκα (1905-1997), κόρη του φιλολόγου και κραταιού παιδαγωγού Ευάγγελου Μουστάκα (1860-1943), μετέδωσε στον γιο της την αστική ευγένεια, την ηθική αξιοπρέπεια και την πολιτιστική συνείδηση που χαρακτήριζε τις παλαιές αθηναϊκές οικογένειες.
Γεννημένος στην Αθήνα, μαθήτευσε στο «Πρότυπον Λύκειον Αθηνών» του Κ. Λ. Μπερζάν και αποφοίτησε από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μυήθηκε νωρίς στις οικογενειακές επιχειρηματικές δραστηριότητες και ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως φυσική συνέχεια του πατρικού οράματος. Μεγαλωμένος στο πλευρό του τολμηρού και εύστροφου Μιχαήλ Ν. Στασινόπουλου, ο Νικόλαος διδάχθηκε τις αξίες της σκληρής εργασίας, της καινοτομίας και της προσηλώσεως στο κοινό καλό.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 1964, ο Νικόλαος και ο αδελφός του Ευάγγελος ανέλαβαν τη σκυτάλη. Δεν αρκέστηκαν στη διαχείριση της υπαρχούσης καταστάσεως. Ο Νικόλαος φρόντισε να μετατρέψει έναν ήδη ισχυρό βιομηχανικό οργανισμό σε πρωτοπόρο ευρωπαϊκής εμβελείας. Με διορατικότητα και ψυχραιμία, καθοδήγησε τον Όμιλο ΒΙΟΧΑΛΚΟ σε μια εποχή τεχνολογικών μετασχηματισμών και παγκόσμιας ανταγωνιστικότητος. Συνέχισε τη βαθιά ριζωμένη στους αγώνες της Εθνεγερσίας και στους κοινωνικούς μετασχηματισμούς του 20ού αιώνα διαδρομή της οικογένειας, με σπάνια προσήλωση στο καθήκον, στην ευθύνη και στην τιμή.
Υπό την ηγεσία των αδελφών Στασινοπούλου, η ΒΙΟΧΑΛΚΟ εξελίχθηκε σε ένα πολυσχιδές συγκρότημα βιομηχανικών δραστηριοτήτων, με παρουσία σε πολλαπλούς τομείς όπως ο χαλκός, το αλουμίνιο, οι σωλήνες, τα καλώδια, τα είδη υγιεινής και οι μεταλλικές κατασκευές. Υποστήριξαν με σθένος την επέκταση στο εξωτερικό, τη συνεργασία με διεθνείς ομίλους, την είσοδο στο χρηματιστήριο και τη διαρκή αναβάθμιση του παραγωγικού εξοπλισμού. Η σύμπραξη με κορυφαίες εταιρείες από την Ιαπωνία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ επιβεβαίωνε την εξωστρεφή στρατηγική τους.
Ο Νικόλαος Στασινόπουλος διακρίθηκε για την αταλάντευτη προσήλωσή του στον άνθρωπο, στον εργαζόμενο, στον συνεργάτη, στον συμπολίτη. Δημιούργησε σύγχρονες εγκαταστάσεις, μεριμνούσε για την υγεία και την εκπαίδευση του προσωπικού, ενίσχυε την κοινωνική συνοχή μέσω του παραδείγματός του. Η έννοια της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, πολύ πριν αυτή καθιερωθεί θεσμικά, υπήρξε καθημερινή του πρακτική. Από την υποστήριξη των εργαζομένων σε περιόδους κρίσεως, μέχρι την παροχή πόρων σε εθνικές και τοπικές ανάγκες.
Συνέχισε την παράδοση προσφοράς που είχε καθιερώσει ο πατέρας του και την οποία ενίσχυσε περαιτέρω με προσωπικές πρωτοβουλίες. Ουδέποτε διεκδίκησε ευτελή δημοσιότητα, τιμές και τίτλους. Κέρδισε τον σεβασμό όσων συνεργάστηκαν μαζί του, την ευγνωμοσύνη των οικογενειών των εργαζομένων και την αναγνώριση της πολιτείας. Οπότε, το όνομά του έγινε συνώνυμο της συνέπειας, της σιγουριάς και της πίστεως στις διαχρονικές αξίες.
Νικόλαος και Αλεξάνδρα Στασινοπούλου.
Ευθύνη
Ο Νικόλαος Στασινόπουλος υπήρξε πάνω απ’ όλα άνθρωπος της οικογένειας. Φρόντισε ώστε η προσωπική του ζωή να θεμελιωθεί στις αξίες που καθοδηγούσαν και την επαγγελματική του πορεία: αξιοπρέπεια, αφοσίωση, αλληλεγγύη, διακριτικότητα. Είχε την ευτυχία να μοιρασθεί αυτή τη διαδρομή με τη σύντροφο της ζωής του, την Αλεξάνδρα, το γένος Καλουτά, αληθινή αρχόντισσα της καρδιάς και της πράξεως.
Η Αλεξάνδρα Στασινοπούλου στάθηκε στο πλευρό του ως σύζυγος, αλλά αναδείχθηκε και σε διακριτική ηγέτιδα ενός ξεχωριστού κοινωνικού έργου, με επίκεντρο την ιδιαίτερη πατρίδα του συζύγου της, την Τεγέα. Το ζεύγος Νικολάου και Αλεξάνδρας Στασινοπούλου, ενσωμάτωσε τα ιδανικά της γενιάς εκείνης που έβλεπε την προσφορά στην κοινωνία ως χρέος και όχι ως επιλογή. Στην Τεγέα, δημιούργησαν έναν πνεύμονα ελπίδας. Με ευαισθησία και σταθερότητα, υποστήριξαν ποικίλες δράσεις στους τομείς της υγείας, της παιδείας, της παράδοσης.
Συνέβαλαν στην αναστήλωση ναών, τη διατήρηση της τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς, την ενίσχυση ευάλωτων οικογενειών. Το όνομά του Νικολάου Στασινόπουλου έγινε συνώνυμο προσφοράς για τους κατοίκους της Τεγέας, ενώ ακολούθησε την οδό της διακριτικότητας, πάντα μακριά από την προβολή, επιλέγοντας το έργο αντί για τα λόγια. Το ζεύγος Στασινόπουλου διαμόρφωσε ένα στέρεο οικογενειακό πλαίσιο, εντός του οποίου αναδείχθηκαν, με τις ίδιες αρχές, οι γιοι τους, Μιχαήλ και Ιωάννης, συνεχιστές της λαμπρής πορείας.
Οι αδελφοί Μ. και Ι. Στασινόπουλοι συνεχίζουν το βιομηχανικό έργο της οικογένειας, με αποτελεσματικότητα και συνέπεια στις αρχές. Ο Μιχαήλ, με βαθιά αίσθηση στρατηγικής και διοικητικής γνώσης, και ο Ιωάννης, με τεχνοκρατική οξυδέρκεια και δημιουργικότητα, σχηματίζουν ένα ισχυρό δίδυμο που συνεχίζει τον βηματισμό της ισχυρής οικογένειας στον κόσμο της βιομηχανίας και των επιχειρήσεων.
Ο Νικόλαος Στασινόπουλος, όπως και ο αδελφός του Ευάγγελος, δεν περιορίσθηκαν στην επιχειρηματικότητα. Όπως ο παππούς τους, Ευάγγελος Μουστάκας, θεμελίωσε τον «Σύλλογο των Αθηναίων», έτσι και εκείνοι επένδυσαν σταθερά στην ενίσχυση της ιστορικής μνήμης, του πολιτισμού και της τοπικής κοινωνίας. Το έργο της οικογένειας παραμένει, έτσι, διαχρονικά συνυφασμένο με την πρόοδο, αλλά και με την ευποιία, αρχές και αξίες που εκφράζονται μέσω του «Κοινωφελούς Ιδρύματος Μιχαήλ Ν. Στασινόπουλος – ΒΙΟΧΑΛΚΟ».
Τα αδέλφια Ευάγγελος και Νικόλαος Στασινόπουλος.
Το αποτύπωμα του εκλιπόντος Νικολάου Στασινόπουλου, παραδίδει στους νεότερους ως κληρονομιά, έναν ζωντανό οργανισμό αξιών. Εντιμότητα, απλότητα και προσήλωση στο κοινό καλό, στοιχεία τα οποία αποτέλεσαν την καθημερινότητά του και εξελίχθηκαν σε βιώματα που διαμόρφωσαν την νέα γενιά, η οποία συνεχίζει να υπηρετεί τη χώρα με το ίδιο πνεύμα.
Ο Νικόλαος Στασινόπουλος αναμφισβήτητα φέρει τον τίτλο ενός εκ των τελευταίων «μεγάλων πατριαρχών» της ελληνικής βιομηχανίας. Άνθρωπος που συμβόλισε τη συνέχεια της Ελλάδας, η οποία αγωνίστηκε να προοδεύσει χωρίς να απωλέσει την ψυχή της. Αρνήθηκε να θυσιάσει την ακεραιότητά του στον βωμό του πρόσκαιρου οφέλους ή της δημόσιας προβολής.
Η πορεία του εκτείνεται σε επτά δεκαετίες δημιουργικής δράσης και δεν εξαντλήθηκε σε οικονομικούς δείκτες, επενδύσεις ή παραγωγικές μονάδες. Το πραγματικό του αποτύπωμα εντοπίζεται στις ζωές των ανθρώπων που εργάστηκαν πλάι του, στις τοπικές κοινωνίες που ωφελήθηκαν από την παρουσία του, στις αξίες που ενέπνευσε και διέδωσε.
Είναι νωρίς, ίσως, να προβούμε σε αποτίμηση της μακράς πορείας του Νικολάου Στασινόπουλου, του κραταιού βιομήχανου με ναυαρχίδα τη ΒΙΟΧΑΛΚΟ. Ωστόσο, σε εποχή που αναζητούνται πρότυπα, είναι απτή η φιλοσοφία που καταλείπει. Διδάσκει τη σύζευξη της επιχειρηματικότητας με την κοινωνική ευθύνη και τον ορισμό ότι η ηγεσία είναι προνόμιο, αλλά ταυτοχρόνως βάρος και χρέος.
Νικόλαος Στασινόπουλος.
Οι διάδοχοι
Στην Τεγέα, στην Αθήνα, στις βιομηχανικές ζώνες, στους χώρους των ιδρυμάτων, στις αναμνήσεις των συνεργατών του – παντού θα συνεχίσει η επιβλητική παρουσία του. Οι διάδοχοί του Μιχαήλ και Ιωάννης, συνεχίζουν τη διαδρομή, εμπλουτίζοντας το έργο του. Η σύζυγός του Αλεξάνδρα, αθόρυβη και δραστήρια, συνεχίζει το κοινωνικό του όραμα με πίστη και σταθερότητα.
Ο Νικόλαος Στασινόπουλος, με τη ζωή και το έργο του, δίδαξε ότι ο πλούτος μετριέται με την προσφορά και όχι με την κατοχή. Ό,τι οι δυνατοί δεν είναι εκείνοι που θορυβούν, αλλά αυτοί που σιωπηλά δημιουργούν. Ότι υπάρχουν ακόμη στην Ελλάδα ευπατρίδες που υπηρετούν με πίστη την οικογένεια, την κοινωνία και την πατρίδα. Και αυτό ακριβώς υπήρξε: ένας ευπατρίδης του 20ού και του 21ου αιώνα. Γνήσιος συνεχιστής της ελληνικής παράδοσης της ευθύνης, της δημιουργίας και της ταπεινής μεγαλοσύνης.
Ωστόσο, το φυσικό του τέλος, θυμίζει πως γεννιέται μια νέα αρχή. Διότι άνδρες όπως ο Νίκος Στασινόπουλος δεν «φεύγουν»· η παρουσία τους συνεχίζεται μέσω του έργου τους και των αξιών που αφήνουν πίσω τους, ως παρακαταθήκη στους ανθρώπους που εμπνέονται από το παράδειγμά τους.
Πρώτη δημοσίευση: Εφημερίδα «Δημοκρατία» Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου 2026 / Εφημερίδα «Εστία» Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου 2026.
