Ιδού μια απίστευτη είδησις:
«Εις την γέφυραν του Νέου Φαλήρου, προ του εργοστασίου Βέλκα, συνενεντρώθησαν περί τους 100 νέοι, κρατούντες ρόπαλα, με την πρόθεσιν να επιτεθούν κατά των εργατών, διότι τους εμπόδιζαν να εκδηλώνουν τα ερωτικά των αισθήματα προς εργατρίας. Αστυνομική δύναμις, μεταβάσα επί τόπου, διέλυσε τους συγκεντρωθεντας. Συνελήφθησαν περί τους 15 νέοι».
Αλλά 100 ερωτευμένοι μαζή αποτελούν ολόκληρον φρενοκομείον. Και γεννάται η απορία πώς κατόρθωσαν να συγκεντρωθούν τόσοι τρελοί σε ένα σημείον. Οι ερωτευμένοι, αν δεν είνε επικίνδυνοι στην δημοσίαν τάξιν, τούτο συμβαίνει, διότι βαδίζουν συνήθως χωρισμένοι. Και ένας ερωτευμένος μεταξύ πέντε ή δέκα γνωστικών εξουδετερώνεται οπωσδήποτε. Γι’ αυτό ακριβώς η Φύσις επρονόησεν ώστε οι άνθρωποι να μην ερωτεύονται όλοι ταυτοχρόνως. Αν έπεφτεν επιδημία έρωτος –φαντασθήτε όλους τους Αθηναίους, νέους και γέρους, ερωτευμένους– θα ήτο η τρομερωτέρα επιδημία. Ευτυχώς καθένας ερωτεύεται με την σειράν του, τα κρούσματα είνε σποραδικά και τα πράγματα εξοικονομούνται. Ιδού όμως ότι παρουσιάζονται 100 ερωτευμένοι μαζή. Και εκστρατεύουν με ρόπαλα. Ο Θεός να φυλάξη μήπως παρουσιασθούν αύριον χιλιάδες. Δεν θα υπάρχουν αρκετοί ζουρλομανδύαι διά να εξοικονομηθούν όλοι.
Για να βρεθούν οπωσδήποτε τόσοι ερωτευμένοι μαζή και να δράσουν συσσωματωμένοι, υποπτεύομαι ότι υπάρχει κάποιο σωματείον ερωτευμένων. Διαφορετικά δεν εξηγείται το πράγμα. Και, αν υπάρχη, ευρισκόμεθα προ μεγάλου κοινωνικού κινδύνου. Διότι ο έρως είναι μία τρομερά δύναμις. Αύριον τα ερωτικά σωματεία θα πολλαπλασιασθούν. Θα αποτελέσουν ομοσπονδίας και συνομοσπονδίας. Θα εγκαταστήσουν πυρήνας μέσα εις τα παρθεναγωγεία και τα εργοστάσια, όπου εργάζονται γυναίκες. Θα συγκροτήσουν πολιτικό κόμμα. Θα υποβάλλουν αιτήματα δυσεκπλήρωτα και θα δημιουργούν απεργίας. Και καμμία δύναμις δεν θα είνε ικανή να τους αντισταθή. Ούτε τα κλομπς των αστυφυλάκων, ούτε αι απελάσεις στας ερημονήσους. Ισως μόνον η αντλία θα έχη κάποιαν επίδρασιν επ’ αυτών. Αλλά και αυτό είνε αβέβαιον. «Υδατα πολλά δεν δύνανται να σβύσουν την αγάπην», βεβαιώνει η Παλαιά Διαθήκη. Τεραστία πυρκαϊά θα καλύψη την χώραν.
Προχθές εις τον Ν. Φάληρον, όταν έγινεν η εξόρμησις των 100 ερωτευμένων, με τα ρόπαλα, απέναντι ακριβώς της κλινικής του κ. Κατσαρά, πολλοί υπέθεσαν ότι είχαν δραπετεύσει οι τρελλοί της κλινικής. Οι φιλήσυχοι κάτοικοι του προαστείου είχαν τρομοκρατηθή. Αλλοι υπέθεσαν ότι πρόκειται περί κουμμουνιστών.
-Κομμουνιστές είναι παιδί μου; ρώτησε κάποιος γέρος.
Και κάποιος άλλος, που έφθανε λαχανιασμένος από την γέφυραν, του απεκρίθη έντρομος:
-Μακάρι να ήσανε κομμουνιστές, μπάρμπα. Είνε ερωτευμένοι. Αυτοί δεν χωρατεύουν. Κρατάνε ρόπαλα.
Ο γέρος περιωρίσθη να σταυροκοπηθή:
-Στον καιρό μου, παιδί μου, οι ερωτευμένοι κρατούσαν λουλούδια και κιθάρες. Τώρα κρατάνε ρόπαλα; Η Δευτέρα Παρουσία πλησιάζει.
Δεν αποκλείεται, εννοείται, και να πλησιάζη. Τόσα άλλα «τέρατα και σημεία» παρουσιάζονται εσχάτως. Και όπως έχουν μπερδευθή τα πράγματα του κόσμου και της Ελλάδος, η Δευτέρα Παρουσία θα ήτο η μόνη λύσις. Λίγο παρακάτω όμως τα πράγματα δεν τα είχαν πάρει τόσον τραγικά. Μία νεαρή χήρα είχε προβάλει από κάποιο παράθυρο και ζητούσε πληροφορίες από τα παιδάκια του δρόμου για το κίνημα:
-Δεν μου λες, παιδάκι μου, από πού πάνε αυτοί με τα ρόπαλα;
-Κατά το εργοστάσιο τραβήξανε, κυρά μου… την επληροφόρησε το παιδάκι.
Κ’ εκείνη, απογοητευμένη εξανάκλεισε το παράθυρον.
-Αμ’ δεν περνάνε κι’ αποδώ οι ευλογημένοι να τους δούμε κ’ εμείς; Μονάχα η εργάτρες καταλαβαίνουν από ιδεολογία; Καταλαβαίνουμε κ’ εμείς.
Οι 100 ερωτευμένοι όμως, με τα ρόπαλα, είχαν διαλυθή, αναμένοντες προφανώς εφεδρικά ενισχύσεις προς νέαν εξόρμησιν. Και πρέπει να την αναμένωμεν συντόμως. Ο Έρως απέκτησε δυναμικότητα.
