Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 η Ελληνική Αστυνομία εκσυγχρονιζόταν και αποκτούσε το «Κέντρον Αμέσου Δράσεως». Οι πολίτες εντυπωσιασμένοι πληροφορούνταν ότι μέχρι το τέλος της δεκαετίας η Αστυνομία Πόλεων θα είχε εφοδιασθεί με ασύρματα τηλέφωνα, τα οποία τοποθετημένα πάνω σε τζιπ θα πραγματοποιούσαν ελέγχους στην πρωτεύουσα και στους αυτοκινητόδρομους της Αττικής. Για την ανάπτυξη του συστήματος μετακλήθηκε ειδικός από την Αμερική, ο οποίος και προχώρησε στις απαραίτητες μελέτες καταθέτοντας σύντομα τις προτάσεις του.
Το δίκτυο των πομπών στην Αττική.
Σχεδόν κανείς, πλην ορισμένων ανώτατων αξιωματικών της Αστυνομίας, όταν συνέβαιναν αυτά, δεν μπορούσε να κατανοήσει πως θα αναπτυσσόταν το σύστημα. Προβλεπόταν η εγκατάσταση πομπών στο κέντρο και τα προάστια (Αγία Παρασκευή, Γλυφάδα, Αιγάλεω, Νέα Ιωνία, Κηφισιά) έτσι ώστε να καλύπτονται στην αρχή η Αθήνα και ο Πειραιάς και σταδιακά ολόκληρη η περιοχή της Αττικής. Το περιπολικό αυτοκίνητο μέσω ασύρματου θα είχε τη δυνατότητα να επικοινωνεί με το «Κέντρο Αμέσου Δράσεως», αφού το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας θα φρόντιζε για το μήκος κύματος[1].
Το Κέντρο Αμέσου Δράσεως εγκαταστάθηκε στον πρώτο όροφο της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών, δηλαδή στο αποκαλούμενο Μέγαρο Παππούδωφ (Σταδίου και Βασ. Σοφίας 1). Εκεί τοποθετήθηκε ένα μεγάλο τραπέζι, διαστάσεων 3Χ3 μέτρα, πάνω στο οποίο τοποθετήθηκε ένας χάρτης με το συγκοινωνιακό δίκτυο της πρωτευούσης και γενικότερα της Αττικής[2]. Με πυργίσκους οι αξιωματικοί της Αστυνομίας σημείωναν τις θέσεις που βρίσκονταν ανά πάσα στιγμή τα περιπολικά.
Στο ίδιο δωμάτιο ήταν εγκατεστημένοι αστυφύλακες – χειριστές δεκάδων πομπών και δεκτών μέσω των οποίων έπαιρναν πληροφορίες και έδιναν οδηγίες. Ο περίφημος αριθμός 100 που ισχύει έως σήμερα δεν δόθηκε ευθύς εξ αρχής. Επικράτησε ιδιαίτερος προβληματισμός για την καθιέρωσή του και λειτούργησε για πρώτη φορά το 1960[3]. Κύριος στόχος του νέου συστήματος ήταν βεβαίως γενικότερα η πάταξη του εγκλήματος, αλλά ειδικότερα η αντιμετώπιση των δραστών των τροχαίων δυστυχημάτων που βασάνιζαν τα αστυνομικά όργανα, αφού οι περισσότεροι εγκατέλειπαν αβοήθητα τα θύματά τους.
To «Kέντρο Αμέσου Δράσεως» .
Τα σχέδια των αξιωματικών ήταν φιλόδοξα. Δήλωναν πως όλη η διαδικασία θα ολοκληρωνόταν σε 15 δευτερόλεπτα και πως σε ένα λεπτό από τη λήψη του τηλεφωνήματος το περιπολικό θα βρισκόταν στο σημείο που είχε υποδειχθεί! Μπορεί ο στόχος αυτός να μην επιτεύχθηκε αλλά τα αποτελέσματα ήταν χειροπιαστά. Τον πρώτο χρόνο λειτουργίας της, το 1959 η Άμεση Δράση έλαβε 131 κλήσεις, οι οποίες τη δεύτερη χρονιά (1960), αφού ήδη είχε καθιερωθεί ο αριθμός 100 αυξήθηκαν σε 1.876. Οι αριθμοί από τότε αύξαναν με ιλιγγιώδεις για την εποχή ρυθμούς. Οπότε το 1961 οι κλήσεις έφτασαν τις 29.369, το 1962 σε 37.937, ενώ το 1966 οι κλήσεις κόντευαν να αγγίξουν τις 140.000[4]!
Ο νέος θεσμός, η «Άμεση Δράσις» αγαπήθηκε σύντομα από το κοινό και στα τέλη 1963 αποφασιζόταν η επέκτασή της σε όλες τις περιοχές που είχε τον έλεγχο η Αστυνομία Πόλεων. Δηλαδή στην Πάτρα και στην Κέρκυρα. Στις δύο αυτές πόλεις επεκτάθηκε το σύστημα, ενώ ο συντονισμός γινόταν πάλι από το κέντρο των Αθηνών, δηλαδή από το Μέγαρο όπου ήταν τα γραφεία της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών. Τις εντολές στα περιπολικά έδινε ο αξιωματικός ο οποίος εν τω μεταξύ θα είχε ειδοποιηθεί μέσω τηλεομοιοτυπίας (fax) από τους συναδέλφους του στην Πάτρα ή στην Κέρκυρα. Ο πολίτης καλούσε την αστυνομία τηλεφωνικά και η καταγγελία διαβιβαζόταν με τον τηλέτυπο στο Κέντρο Αμέσου Δράσεως των Αθηνών, το οποίο διαβίβαζε το σήμα στα περιπολικά της Κέρκυρας ή της Πάτρας! Το 1967 εγκαταστάθηκε κέντρο χωρητικότητας 50 συνδέσεων[5]!
Πρώτη δημοσίευση: Εφημερίδα «Δημοκρατία» Τρίτη 17 Μαρτίου 2015
Συμπληρωμένη δημοσίευση: Εφημερίδα «Εστία» Κυριακή 27 Ιουλίου 2025
