Είτε κάτω από μάρμαρα είτε σε βάθη λάκκου
του κάκου ψάχνουν για να βρουν τον τάφο σου, του κάκου!
Δεν είνε ο τάφος σου ουτ’ εκεί ούτε κι’ αλλού δεν είνε,
Κι’ ούτε κοιμάσαι αξύπνητα στον Άδη, Κωνσταντίνε.
Τα δάκρυα μνήματα νεκρών και πεθαμένων βρέχουν,
Μα τάφο στα βαθειά της γης οι αθάνατοι δεν έχουν·
Κι’ όποιος ζητεί κι’ ανερευνά να δη πούσαι θαμμένος
ας πάη στο κοιμητήρι αυτό που το καλούν το Γένος.
Εκεί στη μέση μια Καρδιά σπαρταριστή απομένει
Aπ’ τις δικές μας τις καρδιές όλες μαζή πλασμένη.
Η αργοδουλεύτρα Εκδίκησι κ’ η μαυροφόρα Ορφάνια
Συνάζουν νεκρολούλουδα και πλέκοντας στεφάνια
Που μήτε καν μαραίνονται και μήτε ξεφυλλίζουν,
Στολίζουν την Καρδίαν αυτή, σαν μνήμα την στολίζουν
Πριν γείρη ο ήλιος δειλινός, πριν την αυγή ανατείλη.
Στο πλάϊ ολόρθη η Μνήμη μας, ακοίμητο καντήλι,
Λάμψι κρυφοτρεμάμενη, θλιμμένη λάμψι ρίχνει
Και τ’ όνομά σου δείχνοντας χρυσογραμμένο, δείχνει
πως η Καρδιά η σπαρταριστή δικός σου τάφος είνε.
Όχι, δεν είν’ ο τάφος σου στο χώμα, Κωνσταντίνε!
