Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς
Μπορεί στην εποχή μας του Δήμου Αθηναίων το ταμείον να είναι μείον, αλλά πριν από ενενήντα περίπου χρόνια περιείχε δυόμιση εκατομμύρια δραχμές! Η πληροφορία για την ύπαρξη ενός τέτοιου θησαυρού στο χρηματοκιβώτιο του Δήμου Αθηναίων είχε διαρρεύσει, φτάνοντας και στ’ αυτιά μιας περίφημης παρέας του Μεταξουργείου. Ήταν η παρέα του σιδερά στο επάγγελμα Αντώνη Βυθούλκα, ο οποίος είχε μία μοναδική ευχέρεια στο άνοιγμα των χρηματοκιβωτίων[1]. Δεν είχε εφευρεθεί ακόμη χρηματοκιβώτιο που θα μπορούσε να αντισταθεί στην τέχνη του. Περνούσε και κεσάτια η δουλειά του, οπότε κάλεσε την «παρέα» σε σύσκεψη.
Το Δημαρχείο Αθηνών σε παλαιότερη λήψη.
Η απόφαση ελήφθη ομοφώνως. Ο 65χρονος κυρ Αντώνης, ο 27χρονος γιος του Λευτέρης, ο γείτονάς τους καφετζής Βασίλης Χελιώτης και ένας ακόμη γείτονας, ο καρβουνιάρης Κώστας Μίνης θα έλυναν τα οικονομικά τους προβλήματα ξαλαφρώνοντας το ταμείο του Δήμου. Έπρεπε όμως να βρουν τρόπο να τρυπώσουν μέχρι το χρηματοκιβώτιο, το οποίο βρισκόταν μέσα στο φρεσκοανακαινισμένο δημαρχιακό μέγαρο της οδού Αθηνάς. Εκεί όμως στεκόταν κέρβερος ο νυχτοφύλακας Κώστας Βιδάλης, ένας οικογενειάρχης με τρία παιδιά και με πολλά οικονομικά προβλήματα. Λίγες ημέρες νωρίτερα του είχαν κάνει έξωση διότι δεν είχε να καταβάλει τα καθυστερούμενα ενοίκια[2].
Τον προσέγγισε λοιπόν ο Αντ. Βυθούλκας: «Αντί να ταλαιπωρείσαι βοήθα να κάνουμε το κόλπο και θα πάρεις πεντακόσια κολλαριστά χιλιαρικάκια», του είπε ο κυρ Αντώνης. «Άσε με να το σκεφτώ», του απάντησε ο ταλαίπωρος νυχτοφύλακας που έχασε τον ύπνο του. Το σχέδιο ήταν καλοστημένο. Θα αφαιρούσαν με αντικλείδι ένα μέρος του ποσού και θα έβαζαν μέσα ένα αντικείμενο που θα ενοχοποιούσε τον ταμία του δήμου. Οπότε εκείνος δεν θα εμπλεκόταν στην υπόθεση. Όλο το βράδυ στριφογυρνούσε στην αυλή του ο νυχτοφύλακας. Από τη μία θα σωνόταν. Από την άλλη όμως τέτοια λεφτά ήταν βρώμικα και θα την πλήρωνε κάποιος αθώος.
Έριξε μια ματιά στη γυναίκα και στα παιδιά του και αποφάσισε. Πρωί – πρωί βρέθηκε στην Αστυνομία. Εκεί στήθηκε νέο σχέδιο. Ο νυχτοφύλακας Βιδάλης ανέλαβε να ενημερώνει τους άνδρες της αστυνομίας για τις εξελίξεις. Την ώρα που η «παρέα» του Μεταξουργείου σχεδίαζε τη ληστεία, οι άνδρες της Ασφάλειας έστηναν το δικό τους… δόκανο. Συναντήσεις σε καφενεία, σε γωνίες, στο σιδεράδικο του κυρ Αντώνη και από κοντά άνδρες της ασφάλειας, πότε ντυμένοι σκουπιδιάρηδες, πότε κάνοντας τους ταξιτζήδες και πότε τους ασπριτζήδες! Δύο φορές μπήκε μέσα στο δημαρχείο ο νεαρός Βυθούλκας για να φτιάξει το αντικλείδι, το οποίο ήταν έτοιμο σε δέκα ημέρες.
Έτσι, ένα ωραίο βράδυ του Σεπτεμβρίου 1937 ο Βυθούλκας βρέθηκε στο χρηματοκιβώτιο και οι υπόλοιποι φυλούσαν τσίλιες. Δεν είχαν όμως αντιληφθεί πως τους παρακολουθούσαν δεκάδες ζευγάρια μάτια. Μόλις μπήκε το χέρι μέσα στο χρηματοκιβώτιο, από παντού ξεπήδησαν αστυνόμοι με τα περίστροφα στα χέρια και φωνάζοντας.
Εντός μιας ώρας οι τέσσερις της παρέας του Μεταξουργείου βρέθηκαν δεμένοι πισθάγκωνα στα υπόγεια της Ασφάλειας. Μετά τη σύλληψή τους εκείνος που φάνηκε λαλίστατος ήταν ο γιος του κυρ Αντώνη, ο Λευτέρης[3]. Είπε περισσότερα απ’ όσα τον ρώτησαν. Αποκάλυψε πως η ίδια ομάδα είχε πραγματοποιήσει, περίπου έναν χρόνο νωρίτερα, ληστεία στην Τράπεζα της Ελλάδος με λεία 1.050.000 δραχμών. Γιατί όμως ο νεαρός Βυθούλκας τους… έδωσε όλους; Διότι ο πατέρας του δεν τον άφηνε να έχει σχέσεις με μία νέα ελαφρών ηθών! Έτσι οι συλλήψεις επεκτάθηκαν και σε άλλα πρόσωπα. Όσο για τον νυχτοφύλακα Βιδάλη πράγματι έλυσε το πρόβλημά του, αφού ο δήμαρχος Αθηναίων Αμβρόσιος Πλυτάς φρόντισε να τον διορίσει μόνιμο υπάλληλο στον Δήμο Αθηναίων αυξάνοντας και τις αποδοχές του[4].
Πρώτη δημοσίευση: Εφημερίδα «Δημοκρατία» 22 Σεπτεμβρίου 2017
